Twee dagen later zijn we terug vertrokken uit Bulgarije. De aanhoudende hittegolf maakt het moeilijk om veel activiteiten te doen.
Bovendien voelde ik me niet zo comfortabel bij het feit dat de hond buiten moest liggen in zijn gekwetste toestand.
We zijn terug gekeerd via Servie, Kroatie, Slovenie, Oostenrijk en Duitsland. Eenmaal we in Slovenie Noord-Europa bereikten sloeg het weer om en kon ik weer genieten van de donkere wolken en regen die blijkbaar onvermijdelijk zijn in Noord-Europa.
Achteraf gezien waren de wegen in Bulgarije zo slecht nog niet. Je kan al heel wat hebben als je terug op Belgische wegen komt. 
Bulgarije is een prachtland en ze zien me daar in de toekomst nog wel eens passeren vermoed ik 
Bij het nieuwe begin van de week bezoeken we weerom eens Zlatograd om de mail te checken en om wat inkopen te doen. In het internet cafe zit het vol met jonge mensen van 12 tot 18 schat ik. De meesten spelen er games terwijl de airco rustig draait en in de nodige koelte voorziet. Na een dik uurtje houden we het voor bekeken en nemen een kijkje in het werkhuis van Vladi. Zijn collega is aanwezig maar Vladi blijkt elders te zitten dus besluiten we een kijkje te gaan nemen in het restaurant van de man die de hond van lekker eten heeft vorzien toen ik bij Vladi logeerde. Het blijkt een soort van fastfood restaurantje dat lijkt op een frituur maar dan vooral met kip bereide dingen. We eten een soort van kebap en eten het in gezelschap van de uitbater buiten op onder de parasol. Ik zie aan de overkant wat winkeltjes en laat de hond bij de fastfood zaak om er snel een kijkje te gaan nemen. Eerst neuzen we wat rond in een elektro zaak om daarna in een schoen- en kledingwinkel te kijken. We kopen 2 t-shirts en betalen 35 lev. Daarna keren we terug en zien dat er 3 agenten van de grenspolitie hebben plaats genomen om een snelle hap te verorberen. Enkelen verstaan relatief goed Engels en we slaan een praatje. De politie houdt het hier allemaal vrij goed in de gaten en bestaat veelal uit kloeke jonge mannen die indien nodig wel de nodige kordaatheid ter berde brengen denk ik.
Eens terug gekeerd maken we wat eten in de caravan om dat te verorberen op het terras van de bungalow. Ik krijg gezelschap van de plaatselijke werklui en na veel gebarentaal en interpretatie vermogen blijkt dat ik met de heren morgenavond op stap ga in Zlatograd.
Nog wat later komt Yacen langs met zen zoon die in de bouw werkt en terug thuis is van 10 dagen Zonnestrand. Ze gaan 10 dagen werken aldaar en hebben dan 5 dagen verlof waarna ze weer 10 dagen gaan werken. Yacen is een vrolijke kerel en na het inschakelen van woordenboeken, gebarentaal en pen en papier wordt duidelijk dat 2 collega’s van de zoon des huizes een barbeque hebben aan de visvijver. Weerom ben ik verplicht om mee te komen doen. Maar eerst krijg ik nog een geschenk wat bestaat uit een pot honing(van Yacin’s bijen) en kaas. Ik vraag me alleen af hoe ik die kaas ga kunnen goed houden als ik richting huiswaarts keer. Want overmogen keren we huiswaarts om de hond eens grondig te laten nakijken in Belgie en ook omdat ik blijkbaar een beetje werkverslaafd ben en er even terug wil invliegen met wat nieuwe plannen.
De bbq is uiterst gezellig en we begrijpen elkaar mits de inschakeling van een Engels/Bulgaars en een Duits/Bulgaars woordenboek en uiteraard pen en papier wat altijd handig is om bepaalde dingen duidelijk te maken. We komen weer heel wat te weten en kruipen later weer voldaan onder de wol.
Vandaag is het zondag en aangezien we door onze voorraad brood zitten besluiten we met de auto eens richting oosten op verkenning te gaan. We passeren verscheidene dorpjes maar het is ofwel vrij vroeg of de zondag heeft er iets mee te maken maar we zien weinig winkeltjes die open zijn. De namen van de dorpjes schieten me niet meteen meer te binnen maar ze lijken allemaal een beetje op elkaar. In de grotere gemeenschappen vind je ook steevast nog grote appartementsblokken uit de Russische tijd. Gek eigenlijk dat men daar hier nu vanaf wil en dat men in Belgie steeds maar meer appartementen bouwt. Op een gegeven moment moeten we vlakbij of op de Griekse grens zitten en het landschap is nog steeds hetzelfde. Grote rotsmassieven waar op de meeste plekken een laagje aarde op ligt. Vaak bewerkt en besproeit door lokale mensen die de terrasjes vaak met tabaksplanten hebben beplant. Op verscheidene plekken echter is het ook enkel afgebotte rots dat je ziet en in de stukken met wat aarde er over heen welven ook steevast massieve stukken berg omhoog.
We rijden terug richting onze stek en stoppen bij het winkeltje dat we voorheen hadden opgemerkt. Een naar Bulgaarse normen vrij uitgebreid winkeltje waar we toch enkele bruikbare dingen vinden die elders niet te bespeuren waren.
Ik besteed weer enkele uurtjes aan werk dat ik heb meegenomen en aanschouw regelmatig de hengelaars op de vijver. In tegenstelling met de vele andere vissers die ik hier aan het werk heb gezien lijken deze er vrij goed in te slagen om regelmatig iets aan de haak te slaan.
We gaan weer een lokale sandwich eten en worden door enkele plaatselijke mensen weer uitgenodigd om bij hen te komen zitten. Een paar minuten later staat er een schotel met gebarbequede vis op tafel en ben ik haast verplicht om naast de sandwich ook een hap te nemen van de lekkere vis. We knopen een gesprek aan en ik geef subtiel een hint dat de jonge serveerster kan vertalen. Deze wordt er bij geroepen en dan blijkt dat de man een half jaar als bouwvakker in Scheveningen heeft gewerkt. Hij krijgt blijkbaar nog steeds aanbiedingen om terug in Nederland an de slag te gaan maar heeft geen plannen om dit nog te doen.
Na enige tijd neem ik weer afscheid en in de avond keert de rust terug op de plaatselijke visvijver.
Bij het verdwijnen van het zonlicht begin ik mijn verslag van de laatste dagen bij te werken.
Terwijl ik dit doe hoor ik op een gegeven moment een raar geluid en zie ik 10 meter van mij een terralushj(egel) voorbij kruipen. Weerom eentje die een plekje zoekt om jongen te werpen denk ik.
Je ziet hier zo veel mooie dingen dat ik er vast nog een boel vergeet te vermelden.
Het is zaterdag en dus hoogdag in het Yagnevo vis paradijs.
In de loop van de dag komen er zelfs bussen met Bulgaarse toeristen langs en ook de mensen uit de buurt en omliggende dorpen komen langs. Ik probeer wat te werken op de laptop en ben daarbij even vergeten de hond vast te leggen. Wanneer ik buiten kom, want ik werk binnen in de koelere huisjes omdat je buiten niet veel ziet op je scherm met zo veel licht, is de hond verdwenen.
Aangezien de meeste Bulgaren geweldig veel schrik hebben van de beest probeer ik meteen om het beestje te vinden. Aangezien hij gisteren aandacht heeft gehad bij de andere verblijfsgenoten lijkt me de kans het grootst dat ie zich daar zal bevinden. En jawel, meneer ligt mooi op het terras bij de mensen te genieten van de nodige aandacht.
Na enige tijd roepen de 2 werklui (die 7 op 7 lijken te werken), waaronder zeker 1 van Turkse afkomst, me en het is me niet meteen
duidelijk waarom. Ik vermoed dat het weer tijd is om een koffie te komen drinken ofzo en begeef me naar de cafetaria. Daar probeert de patron me iets uit te leggen in het Bulgaars en uiteindelijk doet ie teken om te volgen.
Ik volg dan maar en hij brengt me tot bij de 2 die enthousiast iets moeten laten zien. Ze heffen wat gemaaid gras aan een nieuw aangeplante boom omhoog en daaronder blijkt een egel te zitten die volop aan het jongen is. Het dier blijkt 2 jongen te werpen.
Ik had nog niet eerder een egel de geboorte zien geven dus dit is weer mooi meegenomen.
Enige tijd later zie ik 20 meter voor mij iets over het gras kruipen. Ik ga naderbij een kijkje nemen en zie dat het een vrij grote schildpad is. Ik neem wat foto’s en begeef me richting cafetaria om te vragen of dit normaal is.
Blijkt hier de normaalste zaak ter wereld te zijn en dus begeef ik me terug onder men schaduwrijke luifel. Even later komt de patron en roept me tot bij zich. Met hand en tand legt hij uit dat de schildpad eieren aan het leggen is en dat de jongen binnen een dikke week uitkomen.
Zo, weerom een klein wondertje meegemaakt. Het lijkt hier echt wel een soort van aards paradijs, zonder wilde of gevaarlijke beesten echter.
Er is ook een extra dienster in de weer. Een jong meisje die enigszins redelijk Engels kan(des te jonger des te beter Engels lijkt het wel) al beseft ze dat zelf niet zo. Het is dus iets makkelijker om eens iets te weten te komen. Rond een uur of 9 in de avond besluit ik eens een wandeling te gaan maken door en voorbij het dorp Yagnevo. Het is een ouderwets dorpje vooral bestaande uit plaatselijke boeren die in het beste geval enkele beesten hebben(soms zelfs een oud tractortje) en vooral leven van hun eigen groenten en de tabak die ze telen. De tabak hangt bij de meesten te drogen onder een plastieken beschutting met onderaan ruime opening om een goede ventilatie te hebben. Er lijkt ook een klein moskeetje te staan.
Moslims lijken me in dit dorpje de overgrote deel der bevolking uit te maken. Je hoort in de avond ook vaak uit andere dorpjes geluiden weergalmen die komen van andere moskeeen. Deze moslims zijn echter niet te vergelijken met de fundamentalistische moslims die we in onze contreien kennen(ik bedoel : je hebt moslims en je hebt moslims).
Wanneer we het pad hogerop volgen en het dorpje uitwandelen krijgen we zo mogelijk een nog fantastischer uitzicht op de omgeving. De noordelijke zijde van de bergruggen is meestal begroeid met bossen en de zuidelijk wordt vaak bewerkt door de lokale boeren. Ze doen dit door een soort plateautjes aan te leggen om de helling op te vangen en het water via grachten in goede banen te leiden. Overal staan er ook sproeiers op de velden. Water lijkt hier in overvloed aanwezig te zijn. Even verderop huist er een ooievaarskoppel in hun hoge nest(die gisteren een goeiedag kwam zeggen).
Het lijkt ongelooflijk maar het is hier allemaal echt en je moet geen inkom betalen.
Maar aangezien het stilaan donker begint te worden begeven we ons terug huiswaarts om een lekkere douche te nemen en de hond nog van het nodige eten te voorzien.
Wanneer we voorbij een bende komen die 2 bungalows huren worden we aangesproken in het Engels met de melding dat we binnen een twintigtal minuutjes aan tafel worden verwacht.
Mooi is dat! I love Bulgaria!
Als ik na enige tijd nog niet ben opgedaagd komt men me weer roepen en bijgevolg gaan we dan ook maar op de uitnodiging in na een frisse douche te hebben genomen. Het koppel dat het Engels machtig is blijkt in Engeland te hebben gewerkt in de buurt van Doover, ze zijn nota bene net enkele dagen terug in Bulgarije.
Zij is Oekrainse en ze hebben elkaar ontmoet ter plaatse. De man is alvast zeker 3 jaar ginder geweest om te werken.
Er staat een overvloed aan eten op tafel en daarnaast is er zeker geen tekort aan Bulgaars bier en een soort Bulgaarse wodka. Weerom een avondje of zelfs een hele dag waar je vanalles van opsteekt.
De volgende dag genieten we verder aan het lokale visvijvertje van het prachtige uitzicht. Je geraakt er echt niet op uitgekeken. De
vissen in de vijver maken voortdurend buitelingen boven het water terwijl de kikkers kwaken.
Vrij luidkeelse kikkers hier in Bulgarije overigens.
Een 100 meter van mij vandaan in de wei is een grote vogel geland. Met de vleugels klapperend staat hij in de wei. Het blijkt een ooievaar te zijn die iets verderop een nest heeft.
We gebruiken deze dag om rustig uit te rusten en het hele landschap steeds opnieuw maar weer te zitten bewonderen.
Af en toe doe ik wat was met de hand opdat we er weer een tijdje tegen kunnen. We krijgen wat honger en we nemen plaats op het terras en proberen wat eten te bemachtigen. Sandwich weerklinkt er en dat zal dan wel goed zijn denk ik. Het blijkt een soort van snee brood te zijn waar kaas op ligt en nog iets wat tesamen lekker onder de grill heeft gelegen.
Aangezien we eventueel Yasen of Vladi verwachten nemen we 3 biertjes(1,10 lev voor een halve liter) mee om voorzien te zijn.
Iets verderop zitten 2 koppels die hebben geprobeerd een vis te vangen. Dat lukte niet en dan wordt de voorraad in een ijzeren bak te midden van het water maar aangesproken.
Nog wat later op de avond komt iemand van de andere bezoekers een schoteltje brengen met daarop groenten en vlees van de barbeque die ze hebben gehouden. ‘Welcome in Bulgaria’ wordt er gezegd en hup ik zit weer aan een feesttafel. Na het verorberen van deze lekkere maaltijd nemen we de biertjes en nemen we plaats bij deze mensen.
Het blijken zakenlui te zijn van tegen de Turkse grens. De man zou deuren en dergelijke importeren vanuit China. Veel Engels zijn ze niet machtig maar we behelpen ons wel en hebben weer een gezellig avondje. Ook de hond deelt in de vreugde en krijgt na lekker eten ook behoorlijk wat aandacht. Uiteindelijk duiken we weer onder wol en vallen voldaan in slaap.
‘s Morgens worden we gewekt door Vladi en de dierenarts.
Er wordt een rapport opgesteld dat de eigenaar zen rottweiler niet aan de leiband had. Of daar voor de eigenaar een sanctie op volgt ofzo is me niet meteen duidelijk maar dat er hier kordaat werk wordt gemaakt van situaties die niet kunnen is wel duidelijk.
We ruimen langzaam op en krijgen nog wat lekkers toegestopt van de moeder van Vladi. Ook de verpleegster komt terug langs en aangezien ik het verband rond de hand al heb verwijdert, het geneest ook veel sneller zonder verband, pakt ze deze keer men vinger maar extra goed in.
Nuja, je kan moeilijk protesteren dus laat ik het maar toe.
We rijden naar Yagnevo, wat staat voor de visvijver of het kleine dorpje erom heen, en zien alvast een prachtig uitzicht op de bergen. Men spreekt er geen woord Engels maar via de gsm wordt er verbinding gemaakt met de toeristische dienst van Zlatograd, die volgens mij eigenaar zijn van dit complex, en de zaken worden geregeld.
De hond moet wel buiten slapen maar dat is met dit klimaat beter dan binnen. Het beestje ligt op het terras met eerste klas uitzicht vlak aan mijn deur.
Eerst had men mij een rondleiding gegeven in de bungalowtjes die gloednieuw bleken te zijn. Echter is het hier blijkbaar niet de gewoonte om een keuken te hebben in een bungalow. Enkel het hoogst noodzakelijke is aanwezig tesamen met tv en kleine koelkast.
Wel mooie huisjes en een ronduit schitterend uitzicht op de bergen.
De man van de cafetaria legt me uit dat 1 van de bergruggen reeds Grieks territorium zou zijn. We zitten dus op een boogscheut van Griekenland. We nemen onze intrek in de achterste bungalow en genieten alvast van het prachtige uitzicht.
Rond 17h gaat de lokale cafetaria echter al toe en bijgevolg begeven we ons tegen de avond richting centrum Zlatograd om inkopen te doen en een hapje te gaan eten. We doen onze inkopen in 1 van de zo vele plaatselijke shops en vragen aan een agent de weg naar een restaurant. Die roept er na wat getwijfel een jongere landgenoot bij die vrij goed Engels praat en me de weg wijst naar een zeer groot terras van een restaurant waar ik plaats neem. De ober kan nauwelijks Engels en brengt daarna een menu in het Bulgaars.
Allemaal Chinees voor mij dus breng maar iets “Bulgarian”. Na nog wat getwijfel en het proberen Engels praten van de ober(te veel denken, te weinig zeggen) krijgen we uiteindelijk een cola en een kippensteak met groenten en iets wat op gekartelde friet lijkt.
Zeer lekker en als we de rekening krijgen is het nog beter. 6 lev voor het eten EN de cola …
Bovendien speelt er een man muziek en wordt die na enige tijd zelfs vervoegd door een zingende vrouw. Grieks/Turkse stijl ongeveer.
Op de pergola van de bungalow bereiden we ons voor op een rustig avondje mijmerend naar de bergen voor ons te kijken. Plots komt er een man afgestapt met 2 blikjes bier van een halve liter in de hand(Ik heb nog geen kleinere verpakkingen gezien in Bulgarije). Het blijkt een soort van concierge te zijn die ik eerder al had ontmoet toen ie met zen hond door de straat liep. Deze man blijkt Yacen te noemen en kan natuurlijk evenzeer bijna geen Engels maar blijkbaar toch miniem Duits(maar dat minieme Duits komt qua kennis blijkbaar overeen met mijn minieme Bulgaars).
Met gebarentaal en pen en papier communiceren we echter relatief vlot en het wordt dan ook een zeer leerrijk biertje. Ik kom onder andere te weten dat er volgend jaar een weg is gepland tussen Zlatograd en Griekenland(Xanthi) en dat de tweede bergrug reeds Grieks territorium is. Momenteel is er maar 1 verbinding met Griekenland en die is nog een aantal kilometers verderop gelegen. Vele dingen krijgen we elkaar uitgelegd en naargelang hij zijn gebarentaal meer en meer spekt met Bulgaars, spek ik het mijne meer en meer met Vlaams. Er zitten dan ook dolkomische momenten bij als je het achteraf op video zou terug zien.
De vrouw van Yacen roept hem via de gsm uiteindelijk tot de orde en na weer een heuglijke dag en een goeie douche kruipen we onder de lakens.
Laatste reacties